तिम्रो कविताका स्वर इन्द्रेणीको पहिलो स्पर्श जस्तो छुइरहेछ,
उसैलाई पाउन आफ्नै मुटु छामिरहेझैं…
जहाँ मनमोहकता आफैँमा एउटा ऋतु बनेर फुल्दै गरेको,
अनि समर्पणका शब्दहरू असीमका सागरमा छरिएका
ताराहरूजस्ता, मौनतामै पनि भावको आकाश उज्यालो पार्दै गरेका …
अनि थाहा छ ? … त्योभन्दा पनि गहिरो कुरा !
……..
‘गुरु’ प्रतिको त्यो अगाध श्रद्धा
कुनै प्राचीन मन्दिरको प्रार्थना-घण्ट झैँ तिम्रो कण्ठ कम्पिरहेछ, ‘मर्निङ्ग हिलिङ्ग सेसन’ को हमिङ्ग सरी,
मानौँ गौरीशंकरको काखमा उज्यालो हुँदै गएको
बिहानको पहिलो किरण…
जति डुब्दै जाऊँ त्यो श्रद्धाको गहिराइमा,
त्यति नै परमअसीमताका छालहरू
मुटुभरि छल्किरहन्छन् …
