Author: pravaha777

म र मेरो बुढा एउटा मन्दिरको पाटीमा बस्ने गर्थ्यौं । म चौध बर्षको हुँदा उ सँगै भागेर आएको गाउँबाट । बुढा कहिले काहीँ ज्याला मजदुरी गर्ने गर्थ्यो तर सबै पैसा नशामा नै उडाउने गर्थ्यो । उसले मात्र नशा गर्ने हैन म पनि गर्ने गर्थे । हामी प्राय औषधिजन्य नशा प्रयोग गर्ने गर्थ्यौ । कहिले काहीँ पैसा नहुँदा भने डेनड्राईड फुक्ने गर्थ्यौ । खै उसले कहाँबाट सिकेछ , उसले खाएको देखेरै मैले पनि खान सिके । उसले पनि मलाई कहिल्यै प्रतिकार गरेन । यहि कारणले हामीसँग पैसा बच्दै बच्दैन थियो । कहिले काहीँ उसले जिद्दी गर्दा म माग्न पनि जान्थे । माग्ने काम मलाई त्यति ठिक लाग्दैन थियो । उसलाई कसैले पत्याउदैनन् , माग्दा गाली गर्छन् भनेर मग्न सधै मलाई पठाउने गर्थ्यो । मान्छेहरुले मलाई भने पत्याउथे । सायद मेरो बढिरहेको पेट देखेर पनि होला । कोहि कोहि मलाई सोध्ने गर्थे , ” तिम्रो बुढा छ कि छैन भनेर ” । मैले “छैन” भन्ने इशारा दिन्थे । किनकि त्यो भने पछि अल्लि धेरै पैसा पाईन्छ भन्ने आशा लाग्थ्यो । एक दिन त्यसै गरि माग्ने क्रममा एक जना दाईले हजार रुपैयाँ दिनु भयो । मलाई बिश्वास नै लागेन । त्यो भन्दा अघि मलाई कसैले पनि त्यति धेरै पैसा दिएको थिएन । त्यो दाईले मेरो पेट तिर हेर्दै , फलफुल किनेर खानु भन्नू भयो । मैले हुन्छ भने । त्यो दाइ त्यहाँबाट हिडि हाल्नु भयो । म पाटीमा गए र बुढालाई भने । बुढाले पैसा लियो उसलाई कुरामा भने खासै चासो भएन र हिडि हाल्यो । गएको एक घण्टामा बुढा आयो । उसले मेरो लागि एक पत्ता हरिया चक्कि ल्याइदिएछ । मैले त्यो दिन अली धेरै चक्कि खाए । नसा मै भए पनि त्यो दिन म त्यहि दाईलाई सम्झिरहेको थिए । एकछिन पछि त्यहि दाइको आवाज सुने । तिमी यहि बस्छौ हो ?? सोध्नु भयो । मैले “हो” भने । म नशामा भएको मेरो हरेक अंगले बताईरहेको थियो । उहाँले नदेख्ने त कुरै भएन । उहाँले भन्नू भयो , ” बहिनी यस्तो बेला नशा गर्नु हुदैन बच्चालाई असर गर्छ । अझ तिमी त सानै छौ । ” म केही बोलीन तर मैले मनमनै निर्णय गरे की म भोलिबाट नशा गर्दिन । बुढा भने त्यो रात आएन । बिहानै त्यो दाइ भने आउनु भएछ । एउटा बाक्लो ब्ल्याङ्केट र फलफुल ल्याईदिनु भएको रहेछ । ” किन यस्तो गर्नु भएको दाइ “, मैले सोधे । मलाई तिमी मेरो आफ्नै बहिनी जस्तो लागेर । यो सुने पछि मेरो आँखा भरी आँसु आएको थियो । उहाँ दैनिक जस्तो आउन थाल्नु भयो । हामी कुरा पनि गर्न थाल्यौं । उहाँ खाली हात भने कहिल्यै आउनु हुन्न थियो । कहिले मेरा लागि कपडा , कहिले बिस्कुट , कहिले हर्लिक्स…… । मैले बिस्तारै नशा पनि छोड्दै गईरहेको थिए । बुढा घर नआएको थुप्रै भएको थियो तर त्यो दाईले गर्दा म खुसी थिए । मलाई साच्चै बहिनी जस्तै मान्नु भएकोले । मैले मेरो प्रेमको कथा पनि सुनाए । कसरी हामी काठमाडौं सम्म आयौं भनेर । मलाई दाइले प्राय सधै पैसा दिनु हुन्थ्यो र भन्नू हुन्थ्यो , ” पौष्टिक कुरा खानु , तिमीले जे खान्छौ त्यो बच्चाले पनि खान्छ ” । मलाई त्यो समय पछि नै हो , बाँच्नु पर्छ जस्तो लाग्न थालेको । किनकि धेरै पछि मैले कसैबाट यति धेरै माया पाएकी थिए । सायद यति धेरै माया त मेरा बुबाले पनि गरेका थिएनन् । एक दिन दाइले मलाई बुढा गएको त धेरै दिन भयो त बहिनी , बुढाको चिन्ता लाग्दैन ? भन्नू भयो । उ कहिले दुई महिनामा पनि आउदैन । उसको त भर नै छैन । दाइले त्यस पछि मलाई खै किन हो , अंगालो हाल्नु भयो । मलाई पनि अफ्ट्यारो लागेन ।
केहि दिन पछि केही मान्छेहरु आएर मलाई कतै लैजान लागे । म जान मानी रहेकी थिइन । उनीहरूले भने , उनिहरु अनाथ आश्रमबाट आएका हुन् र मलाई केही गर्दैनन् रे । मलाई भने डर लाग्दै थियो । म कसरी जान सक्थे । बुढाको माया भन्दा पनि त्यो दाइ आउनु हुन्छ । म यहाँ भइन भने उहाँलाई चिन्ता होला भन्ने पनि लाग्दै थियो । उनिहरुले म जान नमान्दा पनि जबर्जस्ती लगे । मलाई त्यो पाटी पनि घर जस्तै लाग्थ्यो । म रुन बाहेक केही पनि गर्न सकिन । म अनाथ आश्रममा पुगे । त्यहाँ पुगे पछि भने म छक्कै परे । बुढा त त्यहिँ रहेछ । मेरो मन अल्ली शान्त भयो । एक महिना कहाँ हराएछ भनेको यहाँ पो रहेछ । मलाई अझ अचम्म लाग्यो जब मैले त्यो दाइलाई पनि त्यहि आश्रममा देखे । उहाँको नै रहेछ , आश्रम । जब म यहाँ आए मेरो जीवन नै परिवर्तन भयो । यहाँ हामीलाई उहाँहरुले पढाउनु हुन्थ्यो , गित गाउन सिकाउनु हुन्थ्यो र मैले लेख्न सिकेकी पनि यहि हो । मैले दाइको कुराहरु सुन्दा थाहा पाए उहाँ पनि सडकबाट यहाँ सम्म पुग्नु भएको रहेछ । आज मेरो बुढा शिक्षक भएको छ । साना साना बच्चाहरुलाई पढाउछ । छोरी दस बर्ष कि पुगी र म भने आजभोलि लेख्ने प्रयास गर्दै छु र यहीँ काम पनि गर्न थालेकी छु ।

एक दिन मलाई बच्चाहरुले कथा सुनाउनु न भन्दै आग्रह गरे । मैले पहिला पनि धेरै कथाहरु सुनाई सकेको थिए । यस पटक भने मैले नसुनाएको कथा सम्झन मुस्किल भयो । मैले तत्काल एउटा काल्पनिक कथा फुराउदै कथा भन्न सुरु गरे । 

         एक दिन आकाशबाट एउटा अण्डा खस्यो । त्यो अण्डा केही बच्चाहरुले देखे । त्यहाँ गएर हेर्दा त्यो अण्डाबाट एउटा एलीयन निस्कियो । जो पृथ्वीको बच्चाहरु जस्तै देखिन्थ्यो । ती बच्चाहरु हल्का डराए । किनकि उनिहरुले अहिले सम्म त्यस्तो दृष्य कहिल्यै देखेका थिएनन् । साना बच्चाहरु खासै नडराउने स्वभाव भएको हुनाले र आफ्नै उमेरको बच्चा जस्तै देखेपछि उनिहरु त्यो एलीयनसँग कुरा गर्न थाले । त्यो एलीयन पनि राम्रो रहेछ र पृथ्वीको बारेमा पनि राम्रो अध्ययन गरेर आएको रहेछ । कसरी बोल्छन् , के के खान्छन् , कस्तो हुन्छन् सबै थाहा रहेछ । धेरै बेरको कुराकानी पछि , त्यो एलीयनले ती बच्चाहरुलाई आज राति मेरो घरमा घुम्न जाने हो भनेर भन्छ । एउटा बच्चाले राति हामीलाई निस्किन दिनु हुदैन भनेर भन्छ । एलीयनले म यहि अण्डामा उडेर आउछु अनि तिमीहरु हामफाल्नु । त्यहाँ तिमीहरु पसि हाल्छौ भनेर भन्छ । उनिहरुलाई कसरी हाम फाल्ने भनेर पनि एक एक गरेर सिकाउछ । सबैजना एक छिन त्यो अण्डा भित्र पसे । बच्चाहरु त चकित नै परे । त्यहाँ भित्र त ठूलो ठाउँ रहेछ । साथै त्यहाँ त्यो अण्डा चलाउन धेरै बटनहरु रहेछन् । उनिहरु त्यहाँबाट निस्किए पछि , कोही आएको थाहा पाएर एलीयन अण्डा भित्र पसेर त्यहाँबाट बेपत्ता हुन्छ । बच्चाहरुलाई भने यो सपना हो कि विपना छुट्याउन गार्‍हो हुन्छ । त्यहाँ एकजनाले यहाँ के खसेछ भनेर सोध्छन् । उनिहरुलाई एलीयनले मेरो बारेमा नभन्नु भनेको हुदाँ उनीहरूले ” खै हामीलाई त थाहा छैन भन्छन्” । रात पर्छ र सबैजना एलीयनको पर्खाइमा आ-आफ्नो घरको झ्यालमा बसीरहेका हुन्छन् । एलीयन आउँछ र सबैलाई लान्छ । एलीयनले आफ्नो ग्रहमा लान्छ । त्यहाँ ती बच्चाहरुलाई धेरै जादुहरु सिकाउछ । आफ्नो सबै गाउँ घुमाउछ र फेरि पुनः घरमा फिर्ता ल्याई दिन्छ ।  उनिहरु त्यहाँ एक हप्ता बस्छन् तर धर्तीमा भने त्यो रात पनि कटेको हुदैन रहेछ । सबैलाई बिदा मागेर एलीयन आफ्नो घरमा जान्छ । उनिहरु भने भोलि पल्ट स्कुलमा जान्छन् । सबै साथीहरुलाई सुनाउछन् तर कसैले उनिहरुको कुरा पत्याउदैनन् । उनीहरूले सिकेको केही जादु देखाई दिन्छन् र यो कसरी यिनीहरूलाई आयो भनेर सबै बच्चाहरु अचम्ममा पर्छन् । 

               ती बच्चाहरु बिस्तारै ठुला हुन्छन् । उनिहरुलाई त्यो एलीयन हामीले साच्चै भेटेका नै हौ भनेर पनि अन्योल हुन थालेको थियो । एकदिन त्यतिकैमा त्यो अण्डा फेरि आउँछ र सबै बच्चाहरुसँग फेरि भेट्छ ।

    यसरी मैले एउटा कथा बच्चाहरुलाई सुनाए । उनीहरूलाई त्यो कथा सारै मन परेछ । उनिहरुको आँखामा सुन्दै गर्दा छुट्टै चमक देखिन्थ्यो । कथा सुनाउने क्रममा उनिहरु दुई भित्ता माथि उफ्रौला जस्तो गर्दै थिए । सायद अनिहरु आफै ती एलीयनसँग घुम्न गएको कल्पना गर्दै थिए होला। खासै त केही थिएन जस्तो लाग्छ त्यो कथामा तर पछि सम्म पनि मलाई अस्तिनको कथा सुनाउनु न त्यो पछि के भयो भनेर भन्ने गर्थे ।

एक दिनको कुरा हो । स्कुलमा परीक्षा चलिरहेको थियो । म त्यो बेला कक्षा एकमा पढ्थे । परिक्ष छिटै सक्किएको हुनाले हामी खेल्न थाल्यौ । लगभग एक घण्टा पछि भने एक जना साथीले म पनि तिमी बस्ने ठाउँ तिरै बस्छु । म कत्ति पटक हिन्दै पनि गएको छु भनेर भन्यो । मलाई पनि जान मन लाग्यो । अझ उसको यात्राको वर्णन सुनेर मलाई झनै रोमाञ्चित बनाएको थियो । हामीले निर्णय गर्यौ जाने भन्ने । म जानू पर्ने बसमा थियो तर सबैजनाको परिक्षा नसकि गाडी जाने कुरै भएन । मलाई भने सबै जना गएको देखेर जान मन लाग्यो । हामी जान थाल्यौ । जाँदा हामीले महाङ्कालको पार्कमा चिप्लेटि पनि खेल्यौ । बौद्ध निस्किने बाटो छ भन्दै साथीले गल्ली तिर लादै थियो तर उ नै रनभुल्ल भइरहेको रहेछ । मलाई भने डर लाग्दै थियो । कतै हराइने त हैन । अनि हामीले बाटो सोध्यौ र जसो तसो बौद्धबाट भने निस्किएर मुल सडकमा पुग्यौ । हामी बाटोको किनारै किनार हिन्दै थियौ । साथीले नजिकैको साईकलमा बेच्न राखेको दुई कोसा केरा र केही अंगुरका दाना खुसुक्क ब्यागमा हालेर ल्याएछ । हामीले त्यो खायौ । बसबाट त त्यो सधै देखिरहेकै ठाउँ थियो तर हिन्दै जाँदा भने मलाई सारै रामाईलो र नयाँ लाग्दै थियो । हामी जोरपाटी तिर पुग्दा भने स्कुलको बस आईरहेको देख्यौं । मेरो साथीले मलाई लुक भनेर भन्यो । हामी लुक्यौ । उसले मलाई भनेको थियो । उसले यसरी थुप्रै पटक यात्रा गरि सकेको छ रे , अनि उ अहिले सम्म फसेको छैन रे । यो कुराले मलाई थप हौसला दिएको थियो । यात्राले म एकदमै थाकेको थिए । हामी जोरपाटिबाट अल्ली माथि लागे पछि छुट्टियौ । म जसो तसो घर पुगे । घर पुग्दा त मैले संसारै जितेर आए जस्तो लाग्दै थियो तर घरमा त रुवाबासी भईरहेको रहेछ । मलाई त कसैले थाहा पाउदैनन् जस्तो लाग्दै थियो तर यो त उल्टो भएछ । म त कत्रो पौरख गरेर आए भनेर खुसी थिए । स्कुलमा त काण्ड नै भएछ । गाडी हिड्ने बेला म कतै नभेट्टिएको हुनाले , मेरो दिदीहरु रुन थाल्नु भएछ । मेरो साथीको भने कोहि त्यो स्कुलमा नपढ्ने रहेछन् । त्यसैले उ हिन्दै जाँदा पनि कसैले थाहा नपाउने रहेछन् । मेरो भने दिदीहरु त्यहीँ पढ्नु हुन्थ्यो । मैले त्यो बिचार नै गरीन । स्कुलले पुलिसलाई जानकारी गराएछ । म घर पुगे पछि स्कुलमा फोन गरीदिनु भयो । धन्न घरमा भने सम्झाउनु मात्र भयो तर भोलि स्कुल जाँदा भने पाईप खानु परेको थियो । यो कुरा सेलाए पछि , म अल्ली ठूलो भए पछि भने घरमा कोहि आँउदा यो सानै उमेरमा यत्रो हिडेर आएको थियो भनेर गफ गर्दा , मलाई खुसी लाग्थ्यो ।

हामीले हाम्रो जिबनलाई राम्रोसँग हेर्ने हो भने त्यो एकै किसिमको भईरहेको हुन सक्छ । सधै एकै किसिमको गित सुनिरहेका हुन सक्छौ , एउटै काम , खान एउटै सबै कुरा एउटै गरिरहेका हुन सक्छौ । हामी त्यसलाई देखि रहेका पनि नहुन सक्छौ । यसरी एउटै चक्करमा फनफनी घुमी रहेका हुन सक्छौ । त्यहाँ प्रगतीको सम्भावना नै हुदैन । विकासको सम्भावना नै हुदैन । त्यो त एउटा अन्त्य नै नहुने चक्र जस्तो हुन जान्छ । 

अब यो चक्र कसरी पार गर्न सकिन्छ भन्ने कुरा गरौ । 

आफ्नो बानीहरुको अध्ययन गर्नु पर्छ । कस्ता बानी राख्ने र कस्ता बानी फाल्ने भन्ने बिषयलाई मनन गरेर स्पष्ट हुनु पर्दो रहेछ । अनि मुख्य कुरा चाहिँ  थप मेहेनत चाहिने रहेछ । भन्नाले , यदि म कुनै अफिसमा काम गर्छु तर मलाई चित्रकार बन्न मन छ भने , अफिसको थकान भए पनि मेरो अफिस पछि थप मेहेनत गर्ने बानी छ भने मैले अग्रगामी छलाङ लिन सक्छु । नत्र अफिस जाने आउने सुत्ने उठ्ने र फेरि अफिस जाने नै चक्र चल्छ । यसको मतलब थप मेहेनतले नै अग्रगामी छलाङ दिन्छ । यो प्राय जुन कुरामा पनि लागू हुन्छ । हिजो भन्दा आज थप मेहेनत गर्दै जानू पर्ने रहेछ । यसरी मेहेनत गर्दै जादा आफ्नो थप विकास हुँदै जादो रहेछ ।

जितको लागि आज एकदमै महत्वपूर्ण दिन हो । उ सबेरै उठेर लामो समाय लगाएर तयार भएर अफिसको लागि करीब एक घण्टा अघि नै घरबाट निस्कियो । उसले नजिकै ट्याक्सी देखेर उसले त्यहि ट्याक्सीमा जाने निर्णय गर्यो । ट्याक्सीको मीठो गितले उसलाई शान्त बनाईरहेको थियो । त्यतिकैमा फोनको घन्टि बज्यो,” हलो… म निस्किसके अब एक घण्टामा आई पुग्छु…हुन्छ…” यति भनेर उसले फोन राखि दियो । गाडी कति खेर रोक्किएछ , उसलाई पत्तै भएन ! अगाडि लामो जाम रहेछ ।

ड्राइभर दाइले भन्नू भयो,”काठमाडौको बाटो त्यहि पनि अफिस टाईम अब त लामो समय लाग्ला जस्तो छ ” । जित , एक चोटि हात घुमाएर घडी हेर्छ । समय त अझै छ । उ ट्याक्सीको गित सुन्न थाल्छ । लगभग एक घण्टा पछि जाम खुल्यो । हिडे पछि उसलाई केही आराम भयो । केही समय पछि फेरि अर्को जाम देखियो । अब उसलाई तनाब हुन थाल्यो । दाइ , अर्को बाटो छैन । मलाई अफिस अली छिटै जानू पर्ने छ । ड्राइभर दाइले एउटा गल्लीबाट गाडीलाई हाल्नु भयो । धन्न त्यहा भने बाटो जाम थिएन । अब भने जितलाई अलिकति राहात भयो । केही बेर पछि फेरि गल्लीमा पनि जाम देखियो । त्यहाँ पनि लगभग आधा घण्टाको पर्खाइ पछि , ड्राइभर दाइ बाहिर गएर बुझ्दा बाटो बनाउने प्रकृयाले बाटो बन्द भएको जानकारी ल्याउनु भयो । अब ट्याक्सी न अघाडी बढ्न सक्छ न पछाडि जान सक्छ । उसले ट्याक्सीलाई पैसा दिएर रोड सम्म पैदल नै जाने निर्णय गर्यो । हतारहतार उ हिड्दै गयो । हतारमा एक छिन पछि उसले थाहा पायो कि उसको फाईल ट्याक्सीमा नै छोडिएछ । फेरि फर्किएर फाईल लिएर , उ हतार हतार मात्र हैन अब त उ दौडिन नै थाल्यो । स्या स्या गर्दै उ रोडमा पुग्यो । फोन हेर्दा धेरै चोटि कल आईसकेको रहेछ । साथै केही म्यासेज पनि रहेछ ।उसलाई कल व्याक गर्न पनि अफ्ट्यारो लाग्यो । मिटिङ सुरु भएको लगभग बीस मिनेट भईसकेको थाहा पाएर उसको होस उढ्यो । सुट फोहोर होला भन्ने पनि उसलाई अब मतलब भएन । उसले पठाउ बाईकमा नै अफिस जाने निर्णय गर्यो । केही समय बकाई चल्यो र फेरि रोक्कियो । फेरि अर्को जाम रहेछ । बाईक चालक भाईले भन्यो , दाइ जाम त लामो छ जस्तो छ लगभग आधा घण्टा त लाग्छ होला ! जित बाईकबाट ओर्लीयो र त्यो भाईलाई पैसा दियो । जितको हस्याङ्-फस्याङ अब शान्त भयो । उ नजिकैको होटलमा छिर्यो । एउटा चिया र चुरोट अर्डर गर्यो । बिस्तारै त्यसको मजा लियो । उसले मिटिङ सक्कि सकेको खबर पढेर फोन स्विच अफ गरिदियो । चिया र चुरोट पछि नजिकै पशुपतिनाथको मन्दिर हेर्दै , उ केहि बेर टोलाएर बस्यो र उ त्यतै तिर घुम्न निस्कियो ।

एक दिन सरोजलाई आमाले खाना ख्वाउन खोज्दा उसले खान मानीरहेको थिएन । आमाले नजीकैको स्कुलको होस्टेलबाट ठूलो स्वरमा बच्चा रोएको आवाज सुन्दै भन्न थाल्छिन् , ” कति कुट्दो रहेछ , राम राम ” ।  केही समय त्यो आवाजले ध्यान ताने पछि फेरि उनी छोरालाई पुनः ख्वाउन खोज्छिन् तर सरोज भने अझै खान मान्दैन । आमाले जसरी नि ख्वाउनै पर्यो भन्ने सोचेर होला , उनले , खाना खाएन भने म तिमीलाई  त्यहि होस्टेलमा हाली दिन्छु , अनि त्यसरी नै तिमीलाई पिट्छन् भनेर भन्छिन् । त्यसपछि छोराले डराई डराई खान थाल्छ । प्राय जसो सधै त्यो होस्टेलबाट रोएको बच्चाको आवाज आइरहन्थ्यो । सरोजलाई भने त्यो होस्टलको आवाज देखि सारै डर लाग्थ्यो । आमाले पनि छोरालाई कसरी तह लगाउने भन्ने थाहा पाई सकेकी थिईन् । उनले छोराले चकचक गर्दा होस या धेरै बेर खेलेर बस्दा होस् , उनी छोरालाई यसो गरे म होस्टल हाली दिन्छु भन्थिन् । यो सिलसिला लामो समय सम्म चल्यो । सरोज बिस्तारै ठूलो हुँदै थियो । अब उसलाई स्कुल हाल्ने कुरा भयो तर सरोज भने स्कुल मरिकाटे जान मान्दैन थियो । पहिलो दिन स्कुल लान नै रुवनबासी भयो । सरोज प्राय सधै स्कुल नजान , म बिरामी छु भन्ने गर्थ्यो । आमाले पनि त्यो बच्चाको झुठ सजीलै थाहा पाउथिन् र जबरजस्ती स्कुल लैजान्थिन् । सरोजको केही लागेन अब सरोजले स्कुल जाने समय कोठाको ढोका बन्द गरेर बस्न थाल्यो । यो तरीका पनि धेरै दिन टिकेन । अब सरोजलाई स्कुल जसरी पनि लैजान थालीयो । कहिले काहीँ यो दिन्छु त्यो दिन्छु भन्दै फकाएर भने कहिले पिट्दै लान थालीयो । यो बच्चा स्कुल जाने नामले नै किन डराउछ , स्कुलमा पो पिट्छन् कि भन्ने लागेर आमा स्कुलमा बुझ्न पनि जान्छिन् । त्यहाँ सबै ठिक भएको र कसैले पनि नपिटेको भन्ने कुरा आमाले थाहा पाउछिन् । यो केटो किन स्कुल जान मान्दैन भनेर परीवारको चिन्ता बढ्दै गएको थियो । यस्तै यस्तैमा सरोज बिस्तारै ठूलो हुँदै गयो । उसलाई त्यो होस्टेल भित्र के हुँदो रहेछ भन्ने उत्सुकता लागि नै रहेको थियो । किन यहाँबाट रोएको आवाज आईरहन्छ भनेर एकदिन उ त्यहाँ हेर्नू पर्यो भन्ने निर्णय गर्छ । एकदिन होस्टलबाट फेरि एउटा बच्चा रोएको आवाज आउछ । यसपाली सरोज होस्टलको भित्ता सकिनसकि चढ्छ र लुकेर हेर्छ । त्यहाँ एउटा बच्चा मलाई चकलेट चाहियो भन्दै भुइँमा लडीबुडी गर्दै डाको छोडेर रोइ-रहेको देख्छ र त्यहाँको शिक्षकहरुले फकाउदै गरेको देख्छ । उ अचम्ममा पर्छ । 

यहाँ त पिट्छन् भनेर भन्थे तर बास्तविकता त अर्कै रहेछ भन्ने  , उसले बुझ्छ । उ घर फर्किन्छ । भोलि पल्ट स्कुल जाने समय हुदाँ आमा फेरि फकाउन जाँदै हुन्छिन् तर सरोज त स्कुलको कपडा लगाएर स्कुल जान तयार भएको देख्दा सबैलाई अचम्म लाग्छ । त्यो दिन देखि सरोज सधै झगडा नगरी स्कुल जान थाल्छ । उसको परिवारले भने यो के जादु भयो भन्ने अझै बुझ्न सकेका छैनन् ।

लेखन जुन बिषयमा पनि हुन सक्छ । जस्तो पनि हुन सक्छ । किताब पानाहरुको संग्रह मात्र हैन । यो कसैको कल्पना र अनुभवको संग्रह हो । आफ्नो अनुभव वा कल्पनालाई जति वास्तविक बनाउन सकियो । त्यो लेख त्यति नै जिउदो हुन्छ ।  किताब भित्र संसार हुन्छ । यो सामान्य कुरा हैन । जति जति हामी अक्षरसँग बहन्छौ त्यति नै हामी त्यो संसारमा प्रवेश गर्दै जान्छौ । पढुन्जेल त वास्तविक संसार पनि भुलीन्छ । 

लेखनमा समयलाई पनि संग्रहित गर्न सक्ने क्षमता हुन्छ । भाषाको उत्पत्ति हुनु भन्दा पहिला पनि समयलाई संग्रहित गर्न विभिन्न कलाहरुको आविष्कार भएको हामीलाई थाहा छ तर सबै भन्दा प्रभावकारी भने अहिले सम्म पनि लेखन नै सावित भएको हामी अनुभव गर्न सक्छौ । लेखनले आफु र जगतलाई अझ गहिराईमा बुझ्न मद्दत पुर्याउछ । यो एउटा उखान सँग मिल्दो जुल्दो लाग्छ ” लहरो तन्दा पहरो गर्जिन्छ । ” भन्नूको अर्थ लेख्न बस्दा , सुरुमा त केही छैन , के लेख्ने जस्तो लाग्न सक्छ तर लेख्दै जादा एउटा घटना वा कुराले धेरै कुरालाई कोट्याईदिन्छ । एउटा कुराले अर्को तान्छ , अर्कोले फेरि अर्को । यो कोट्याउदै जाने क्रममा , खोतल्दै जाने क्रममा ,आफू भित्र दविएको भव्य सभ्यता नै प्रकट भईदिन्छ।

अनि आश्चर्य लाग्नु स्वभाविक हुन जान्छ । किनकि त्यो सोचेर वा बोलेर सायदै देख्न सकिन्छ । यस्तैे यस्तै कुरालाई मनन गर्दै , आज भोलि म पनि लेख्ने प्रयास गर्दै छु ।

बुबा र छोरा घर नजिकैको जङ्गलमा घुमिरहेका हुन्छन् । त्यहाँ थरीथरीका चराहरु रुख-रुखमा बसेर आ-आफ्नो गित गाइ रहेका हुन्छन् । छोरालाई सबै कुरा अनौठो लाग्छ । एउटा कुरा त्यस्तै अनौठो के लाग्छ भने नजिकैको गुफा भित्रबाट एउटा रुख बाहिर निस्किरहेको छ । त्यो रुख गुफा भित्रै चाहि किन नबसेको होला भनेर बुबालाई सोध्छ । सानो छोराको यस्तो प्रश्न सुनेर दंग पर्दै उनी उत्तर दिन्छन् , ” गुफा भित्र अँध्यारो छ । अध्यारोमा रुख बाच्न सक्दैन , त्यसैले उ प्रकाश खोज्दै बाहिर निस्किएको हो ।प्रकाशलाई हेर्दै हिड्दा बाटो आफै बन्दै जान्छ । “
छोराले तत्काल प्रतिउत्तर दिन्छ, ” म पनि यदि कुनै अध्यारोमा फसि हाले भने प्रकाशलाई हेर्दै हिड्नेछु । अनि बाटो त आफै बन्दै जान्छ । “

मङ्गल आज कतै निस्किन लागेछ । उ राती लगाएको कपडा नै लगाएर निस्किन्छ ।  चिया खाने ठाउँमा एक छिन चिया खाएर बस्छ । त्यहाँ उसको साथी जीवन आउँछ । उनिहरु आफ्नो जीवनको विषयमा कुरा गर्दै हुन्छन् । मुख्यतया कुरा नकारात्मकतामा आधारीत हुन्छ । मङ्गल भने अलिअलि सकारात्मक कुरा ल्याउने विचार गर्छ तर जीवन भने रोकिन नै चाहादैन। जीवनले भए भरको दु:ख , पीडा र आफ्नो सम्पुर्ण कुण्ठा त्यहीँ निकाल्छ । मङ्गलले त्यहाँ चिया मात्र खाएन । उसले जीवनको दु:ख र कुण्ठाको स्वाद पनि आफ्नो जिब्रोमा लिएर , त्यहाँबाट हिड्छ । हिड्ने क्रममा उ जे जे देख्छ , त्यसमा नकारात्मक हुन थाल्छ । उसलाई ,  कसैले राम्रो कुरा गरेको सुन्दा पनि उसलाई नै व्यङ्ग्य गरेको जस्तो लाग्न थाल्छ । उसमा नजानीदो रिस उत्पन्न हुन थाल्छ ।  घरमा पुगेर उसले चुरोट सल्काएर घाम तापी रहेको बेला , उसको श्रीमतीले खाना खान बोलाउदा , उसले आफ्नो श्रीमतीलाई सम्पुर्ण रिस निकाल्छ र उ त्यहि घाम तापेर बस्छ । एक छिन पछि उसको छोरी बाबा मलाई होमओर्क सिकाइदिनु न भन्दै आँउदा । उसले त्यहाँ चाहिँ आफ्नो रिसलाई पोखिन दिदैन र भन्छ के छ नानी होमओक ! छोरीले भन्छे जीवन भनेको के हो बाबा ? मङ्गलले उसको साथीलाई सम्झिन्छ । उसले जीवन दुःख हो । यहाँ दुःख नै दुःख छ भन्नै लागि रहेको हुन्छ । उ एकछिन रोक्किन्छ । उसले आफ्नो जिब्रोमा उहीँ जीवनले दिएको स्वाद सम्झिन्छ । अहो…यो त उसले दिएको स्वाद पो हो त । यो जीवन कसरी भयो । यहाँ खुसी हुने लाखौं कारणहरु छन् , मुस्कान ल्याउने लाखौं उपाय छन् , म पनि सन्तुष्ट नै छु , अहिले त सबै ठिक नै छ भने म किन जीवन दुःख हो भन्दै छु । यस्ता कुरामा उसले मनन गर्छ र उसले तत्काल गएर आफ्नो श्रीमतीसँग माफी माग्छ र उसको छोरीलाई पनि होमवर्क सिकाइदिन्छ । यसरी त्यस दिन उसले सकारात्मकतालाई आफ्नो स्वाद बनाउछ ।