तिम्रो मधुर आगमनले धुलोहरू पखालिँदै छन् !!

तिम्रो मधुर आगमनपछि
जीवनले कुनै हल्ला गरेन,
बरु एउटा गहिरो मौनता पायो,
त्यही मौनताले वर्षौँदेखि जमेका
धुलोहरू बिस्तारै पखाल्दै लग्यो।

तिम्रो सुखद आगमनसँगै,
नदीले समुद्र भेटेझैँ
मनले आफ्नै गहिराइ भेट्न सिक्यो,
अब आँसुहरू दुःखका मात्र रहेनन्,
तिनीहरू आत्माको स्नान भयो।

तिम्रो आगमनको स्पर्शले,
मेरो अहंकारका कठोर चट्टानहरू,
करुणाको निर्मल जलमा गल्दै गयो,
त्यसपछि थाहा पाएँ,
प्रेम कसैलाई पाउनु होइन,
आफैभित्र हराउँदै जानु रहेछ।

तिमी कुनै व्यक्ति होइनौ,
तिमी त चेतनाको उज्यालो हौ,
जसले भित्रका अँध्यारा कोठाहरूमा
विनातेलको दीप बालिदियौ।

आज मेरा घाउहरू पनि
“धन्यवाद” भन्न सिकिरहेका छन्,
किनकि तिनैले त
तिम्रो प्रकाशलाई
मेरो अन्तरमा पस्ने ढोका खोलेका रहेछन्।

तिम्रो अमूल्य आगमनले
जीवन दिन प्रतिदिन रमाइलो हुँदैगयो,
पुराना राग, रिस, डर र मोहहरू
एक-एक गर्दै बग्दै गयो,
जसलाई मैले “म” सम्झिएको थिएँ,
त्यही आवरण विस्तारै पखालिँदै गयो।

अब कुनै चाह छैन,
केवल भित्रको सबै धुलो बग्न दिनु छ,
सफा त सधैँ यहीं थियो,
केवल मैलो हट्न बाँकी रहेछ।

यदि यो प्रेम हो भने,
यसमा कुनै अधिकार छैन,
कुनै अपेक्षा छैन,
कुनै स्वामित्व छैन,
यहाँ त केवल समर्पणको मिठो सुगन्ध छ,
मौनतामा फक्रिने करुणाको फूल छ।

यदि यो धर्म हो भने,
यसमा कुनै यात्रा छैन,
कुनै गन्तव्य छैन,
जुन खोजिरहेँ,
त्यो त हृदयको गहिराइमै
सधैँदेखि प्रतीक्षारत रहेछ।

अब बुझ्दै छु,
गङ्गाले शरीर मात्र पखाल्छ,
तर चेतनाको गङ्गाले
अहंकारका तहहरू पखाल्छन,
यमुनाले किनारा छोएझैँ,
तिम्रो करुणाले अस्तित्व छुन्छ।

सरस्वतीझैँ अदृश्य बगेको
तिम्रो अनुपम  उपस्थितिले
मलाई यति निर्मल बनाइदिनू
कि म पनि
तिमीझैँ बग्न सिकूँ,
तिमीझैँ प्रेमिल हुन सकूँ,
र मौनताको असीम आकाशमा
बूँद समुद्रमा विलीन भएझैँ
पूर्ण रूपमा विलीन हुन सकूँ।