त्यही बाटो छेउ मै मङ्ग छरिएका थिए पारिजात,
त्यही कसैको आँगन मै हाँसेका थिए गुलाब,
त्यही कुनै कुनामा फैलिएको थियो बेगम्बेली,
त्यही पारि वनमा डुल्दै थिए सुनाखरी।
तर म कहाँ थिएँ ?
आँखा मेरा कहाँ थिए ?
कहाँ थियो नाक मेरो ?
खुल्दै छन् भर्खर आँखाहरू,
सुँङ्दै छन् बल्ल नाकहरू।
फेरि सुटुक्क भन्यो कसैले—
“छोड फूलहरू,
हेर त कति सून्दर पात हरू
~ Ajay Poudel
दियालो मासिक 
खुल्दै छन् भर्खर आँखाहरू,
सुँङ्दै छन् बल्ल नाकहरू।
LikeLike