आँफुसँगै

(बाहिर भदौरे झरि गुनगुनाउँदै छ, घरिघरि बतासले झ्यालका कापबाट पानीका छिटासहित गमलामा झुमिरहेका ल्याभेण्डरको सुगन्ध पनि छिराइ दिन्छ, सिरानी सिमली कपासको चेप्टै छ, ओछ्यान सम्मै छ तर बिझाए झैं ओल्टो कोल्टो फेरिरहन्छ। आँफु सँगै गनगनाइरहन्छ ।)

“छि! कस्तो छटपटिएको !”

“किन र, के भयो र?”

“थाहा छैन र भनेको? आँखा चिम्लेर निदाउने अभिनय गर्दैमा मन निदाउँछ र? यो मध्यरातको सन्नाटामा तिम्रो ढुकढुकी कति जोडले बजिरहेको छ, सुन्न सक्छौ?”

“उफ! अलि बिस्तारै भन न। दिनभरिको दौडधुपले शरीर लखतरान छ। भोलि फेरि उही बजारमा आफूलाई बेच्नु छ, थोरै त आराम गर्न देऊ।”

“बजार त भोलि पनि खुल्छ, तिमी हिजो पनि त बिकेकै थियौ। म त केवल तिमीले सिरानीमुनि लुकाएर राखेको त्यो पुरानो खुसीको पाना ‘चोरेको लिपगार्ड’ बाट पल्टाउन खोज्दैछु। कति दिन भयो, तिमीले आफूलाई नभेटेको?”

“समय कहाँ छ र आफूलाई भेट्न? समय त अरूका अपेक्षाहरू पूरा गर्दागर्दै सकिन्छ। म त बस्, एउटा जिउँदो मेसिन त हुँ नि।”

“हो, तिमी मेसिन हौ तर कस्तो मेसिन, जसको बाहिर महँगो पालिस छ तर भित्र एउटा सानो पुर्जा खिया लागेर रोइरहेको छ। तिमी बाहिर मुस्कुराउँदा, भित्र कतै ऐना फुटिरहेको आभास मलाई मात्र हुन्छ।”

“के गरूँ त म? यो संसारको नियम नै यस्तै छ। बलियो नभई सुखै छैन।”

“बलियो हुनु र कठोर हुनुमा फरक छ नि साथी! तिमी ढुङ्गा बन्दैछौ, जसमा पानी पर्दा पनि रुझ्न त रुझ्छ तर पग्लिन सक्दैन। म तिम्रो त्यही पग्लिने चौतारी हुँ। तिमी बाहिर जतिसुकै हारेर वा जितेर आऊ, यहाँ भित्र आएपछि तिमी केवल ‘तिमी’ हौ, कुनै मुखौटा लगाउनु पर्दैन।”

“म थाकेको छु… साँच्चै धेरै थाकेको छु।”

“मलाई थाहा छ। त्यसैले त भन्दैछु, आजको रात यो संसारका सबै भारीहरू कोठाबाहिरै छोडिदेऊ। न त भोलिको चिन्ता गर, न त हिजोको थकथकी। आऊ, यो अँध्यारोमै सँगै बसेर थोरै आँसु बगाऊँ, मन हल्का हुनेछ। आऊ, कार्लजङ्ग सँग सोधौंला, आँफैलाई स्पर्ष गरौंला”

“तिमी सधैं मलाई मेरै ऐना देखाइदिन्छौ, जहाँ म आफूलाई ढाँट्न सक्दिनँ।”

“किनभने म तिम्रो त्यो हिस्सा हुँ, जसलाई तिमीले कहिल्यै त्याग्न सक्दैनौ। ल, अब लामो सासो फेर र आनन्दले आँखा चिम्ल अनि एक सर्को रुमीको कविता स्वाँट्ट तान, अनुपमको बर्को भित्र गुटुमुटिएर घुप्लुक्क सुत। भोलिको घाम लाग्दा, तिमी अलि बढी जीवित महसुस गर्नेछौ।”

“धन्यवाद, मलाई म नै सम्झाइदिएकोमा। गुडनाइट!”

“गुडनाइट! म यहीँ छु, तिम्रो आफ्नै गहिराइमा।”

(बल्ल आफैँसँग नजिकियो, स्वास प्रस्वासको आवाज सुनिन थाल्यो, मानसिक नामजप अजपा जाप बन्न थाल्यो, आँफुसँगै निदायो।)