छुइरहँदा

बिहानीको ओसिलो मौनतालाई चिर्दै जब घामको कलिलो किरण अग्ला बारहरुलाई अटेर गर्दै मेरो सानो बगैंचाको सँघारभित्र सुटुक्क छिर्छ, तब लाग्छ समय कतै अलमलिएको छ, सायद निदाइरहेछ बाक्लो ओड्ने ओडेर। त्यो प्रकाशको मधुर स्पर्श यति कोमल र चामत्कारी हुन्छ कि त्यसले कर्कलाको पातमा मोतीजस्तै लजाएर बसेका शीतका ससाना थोपाहरूलाई मात्र ब्युँझाउँदैन, बरु मेरोभित्र गुम्सिएर बसेको कौतुहलतालाई समेत बिस्तारै पगाल्न थाल्छ। त्यो एउटा यस्तो अदृश्य न्यानो अँगालो बनिदिन्छ, जसले सिङ्गो प्रकृतिका यी मसिना अंशहरू ती हरिया पात, ती चम्किला शीतका थोपा र मेरो आफ्नै अस्तित्व सबैलाई आफ्नो सुनौलो पछेउरीको एउटै कुनामा अत्यन्तै मायालु ढङ्गले गुट्मुट्याएर राखिदिन्छ। पातको सतहमा टल्किरहेका ती पानीका थोपाहरूमा सिङ्गो आकाश र बिहानीको घाम प्रतिविम्बित भइरहेको देखिन्छ, मानौँ एउटा सानो थोपाभित्रै पूरै ब्रह्माण्ड अटाएको छ। फलामे बारहरू र बिरुवाका कापबाट छिरेर आएको त्यो सुनौलो कान्तिले जब मेरो यो सानो परिधिलाई छुइरहन्छ, तब बाहिरको विशाल र कोलाहलपूर्ण संसार कतै टाढा हराएर जान्छ। बाँकी रहन्छ त केवल एउटा मिहिन आन्तरिक ब्युँझाइ, जहाँ हरेक श्वासले प्रकृति र जीवन सम्बन्धको एउटा नयाँ र गहिरो कथा “नामजप” को लयबद्धतामा बुनिरहेको हुन्छ।