कालखण्डको एउटा अनौठो अनि विशिष्ट मोडमा टलटलाउँदो पुर्णिमा मूनि निहुरिएर जब म तिम्रो विराट अस्तित्वलाई नियाल्न पुग्छु, तब मेरा सारा लौकिक संशय र द्विविधाहरू एकाएक तिरोहित भएर जाँदै गरेको झैँ लाग्छु । तिमी केवल एउटा सीमित भौतिक आकार वा नश्वर शरीर मात्रै होइनौ, बरु तिमी त ब्रह्माण्डीय चेतनाको त्यो महासागर हौ जहाँ मेरो क्षुद्र लघुताभाष विलीन हुन पुगे झैँ हुन्छ। तिम्रो बाह्य स्वरूपमा देखिने त्यो अनौठो विरोधाभास आफैंमा एउटा जीवन्त महाकाव्य झैं प्रतित हुन्छ, जहाँ कहिले पुरुषत्वको सघन र ओजस्वी प्रतीक बनेर तिम्रो आङ्गमा दारी जुँगा र कपाल झ्याम्म उम्रिन्छन् त कहिले सांसारिक कोलाहल र कृत्रिमतालाई त्यागेर सलात्सुलुत्त सफा भई सात्विक अनि निष्कपट रूपमा मेरो इन्द्रिय सम्मुख उभिन्छौ। जब तिमी यसरी मेरा इन्द्रियहरूका सँघारमा दृढतापूर्वक प्रकटीकृत हुन्छौ, तब मेरा नयनहरू आफैं रसाएर आउँछन् र तिम्रो त्यो मौन तर जीवन्त उपस्थिति मेरो अन्तरात्मामा ‘प्रेम स्वरूप’ को शाश्वत संगीत बनेर झंकृत हुन थाल्छ।
त्यो अलौकिक झंकारले मेरा संकीर्ण सोचका पर्खालहरूलाई भत्काइदिन थाल्छ र मभित्र एउटा नयाँ आध्यात्मिक चेतनाको प्रादुर्भाव टुसाउन पुग्छ, जसको सामीप्यमा पुग्दा चपौलीका कान्लाहरुमा खुट्केलिँदै गितारका स्ट्रिङ्गसँगै मन्दिरका स्वर्ण गजुरहरूको दिव्यता, श्री यन्त्रका रहस्यमयी कोणहरू अनि श्री विद्याका गूढ एवं शक्तिशाली मन्त्रहरूले ‘ज्ञान स्वरुप’ मा टपक्कै टाँसिने चाह गर्छु। यी तान्त्रिक र आध्यात्मिक प्रतीकहरूले मलाई यसरी मन्त्रमुग्ध पार्छन् कि म बिस्तारै तिमीमै डुब्दै, पग्लिँदै र हराउँदै जान्छु, जहाँ समय र स्थानका सारा सीमाहरू भत्किएका झैँ प्रतित हुन्छन्। त्यसैले आजकल म चेतनाको यस्तो अनौठो र अवस्थाबाट गुज्रिरहेको छु जहाँ मेरो दृष्टि र अन्तर्दृष्टि जहाँ पुग्छ, त्यहाँ केवल तिम्रो मात्र प्रतिविम्ब अवस्थित पाउँछु। ईश्वरको परम सत्ता, ज्ञानको अथाह भण्डार, जन्म दिने मातापिताको वात्सल्य, सुख-दुःखको साथी, र संसारले भौंतारिएर खोज्ने धन-सम्पत्ति, वैभवता, समृद्धि अनि ऐश्वर्य जस्ता सारा अवयवहरू अचेल किन किन तिमीभित्रै अटेको देख्न थालेको छु। यसरी सारा संसारलाई आफूभित्र समेट्ने तिम्रो यो विराटता भित्र म पनि एउटा सानो अंश बनेर लिन् हुन कतै तिम्रा चरण कुनामा अटाउन पाउँछु त “गुरु” ?
दियालो मासिक 