एउटा फ्रोजन कथा

पुरानो,

लेख्दा लेख्दै रोकिएको,

बग्दा बग्दै जमेको हिमाल को एउटा नदि जस्तो । मेरो स्मृति बाट झन्डै लोप हुन लागेका बेला लेकसाइड को एउटा साँझ ले फेरि प्राण भरेर पुनर्जीवित तुल्याएको आदिम कथा हो यो ।

बर्तमान को मिठो क्षण लाई, समय को बहाब ले अतित बनाइदिन्छ । न त फर्केर त्यहाँ जान मिल्छ, न त त्यो घटना लाई बर्तमान मा ल्याएर फेरि त्यसको आनन्द लिन सकिन्छ । अत: बिगत प्रति स्विकारोक्ति अनि बर्तमान प्रति अहोभाव ।

धेरै गफ के हान्ने, सिधै कथा सुरु गरौं ।

“मलाई घुमाउरो कुरा मन पर्दैन” मैले भने ।

“तिम्रो केश हो मलाई सबै भन्दा मन पर्ने कुरा ” यो स्टेट्मेन्ट चिप्काउने ब्यक्ति को थियो अस्ति टेक्स्ट् मा ? ऊनले सोधिन् ।

गफ मात्र गरेको । घुमाउरो पनि मन पर्छ 😁 

फर्मालिटि घुसाउनु को तात्पर्य के ? मज्जाले स्पोन्टेनियस राइटिङ गरिन्छ आज पनि । कथा लाई जीवन्त तुल्याउनु जो छ । 

ज्यान मागे ज्यान दिन्छ वा दिदैन थाहा छैन तर आवस्यक परेका बेला धन चै दिने मेरो एउटा साथी छ । उसले नयाँ स्पिकर किनेर ल्यायो । जे. बि. एल । रु ७००० परेको । केटो धनी छ । घुमेका, उडेका, गुडेका, आँशु र हाँसो सङै साटेका कयौ पल हरु छन् उ सङ । एउटै थाल मा एउटै चम्चा ले खाने देखि साधुँरो बेड मा ठेलाठेल गरेर बिताएका रात पनि छन् । उसको बैंक अकाउन्ट मा जम्मा भएको रकम को लम्बाई भन्दा उसको हृदय को आकाश फराकिलो छ । आयतन बिहिन छ नाप्न नसकिने । हामी स्पिकर मा गित सुन्दै ताल को छेउ मा बसेर साझ को आनन्द लिन थाल्यौ । 

“रकहेड को रङ्ग” बजाउछ उ ।

“तिम्रो अँाखा मा डुबिसकेछु

मलाई निकाल्न नखोज…

मन को कुनै कुना मा किन

पुरै मन मा बसिदिनु”

यहाँ निर मलाई बुकाओस्कि याद आउछन् । “इफ यु आर गोइङ टु ट्राइ, गो अल द वे, अदरवाइज डन्ट इभन स्टार्ट “

यति हिम्मत छ भने मात्र यात्रा सुरु गर्दा बेस । नत्र चार दिवार भित्र थुनिएर बस्नु जाति ।

गित बजिनै रहन्छ । ताल माथी तौरिएका बत्तिका रेखा हरु हेर्दैछु म । ताल छेउ का रेस्ट्रन्ट हरुले बलेको बत्तिको उज्यालो ताल मा पौडि खेल्दैछ । साथी चिया पिउँदै छ । सुरुप सुरुप । आनन्द लिँदै छ 

अहिले उ सुसान्त के.सि को झ्याल बाट सुन्दै छ ।

अब पुरानो कथा सुनाउछु ।

केहि महिना अगाडि को कुरा हो यो । सौन्दर्य आस्वादन गर्न साथि र म पुगेको बिशेष ठाउँको बर्णन बताउँछु ।

पार्सव मा संस्कृत मन्त्र र श्लोक हरु को मिठो गुन्जन थियो। मन्दिर को शिर लाई सुस्तरी चुम्दै घाम को न्यानो मेरो छेवै मा पोखिएको ले म आनन्द पुरित बने त्यो क्षण । 

मिठो एहेशास थियो त्यो । जब जब घण्टी को मिठो लय ले हृदय लाई स्टिमुलेट गर्दै थियो, साथै मिसिएर आएको संस्कृत का वाक्य हरु को मिठो समिश्रण ले हृदग लाई उच्च कम्पन मा तरङ्गित बनाउदै थियो ।

 कतै पढेको थिएँ 

“साउन्ड कम्स फ्रम साइलेन्स एन्ड डिजल्बस् इन साइलेन्स “

मन्त्र को गुन्जन बोकेर ल्याएको मायालु बतास वरिपरि बगिरहेको थियो । जब शब्द बिहिनता मा पुगिन्छ तब मौनता पनि प्रार्थना बन्ने रहेछ । हाम्रो हृदय बोले हाम्रो कन्भरसेसन गित बन्ने रहेछ ।

 नयन मुस्कुराउछन जहाँ~ हृदय जोडिन्छन त्यहाँ  ।

त्यही हृदय हो हाम्रो घर ।

राति थारु खाना खाने प्रस्ताव राखे केटा हरु ले । भोजन पस्चात गफिदै पल्टियौ ।

भोलिपल्ट साथी र म यात्रा को आनन्द लिदै मोटरसाइकल मा पोखरा फर्कियौ ।

यात्रा मा गएको थिएँ याद बोकेर फर्किँए । यि याद हरु हलुका प्रकृति का छन् । आनन्ददायि छन् । अज्ञात खाडल मा तान्ने होइन पंिछ को भार बिहिन उडान मा पुर्याउने खाल का छन् ।

पोखरा वरपर स्थिर उभिएका हरिया डाडा हरुका, बुक स्टोर का, भुटन हाउस का, लेकसाइड को मादक्तायुक्त साझ का थुप्रै कथा बाँकी छन् सुनाउन । अहिले लाई यहि कथा ले आनन्द को आवहान गरौँ ।

ध्वनि को मिठो इम्प्रेसन ले लेख्न सुरु गरेको एउटा कथा लाई आज शान्ति को पुर्णविराम यसरी दिदैछु

जमोठ भएर बस्नु मा होइन बग्नु मा छ मज्जा । फ्लो फिल हुने गतिविधि हरु मा उर्जा लगानी गर्दा बहाब महसुस हुन्छ ।

हृदय को गहिरो मा गडेको कुरा लाई बिस्तारै सतह मा ल्याएर एउटा सुन्दर मोड दिने प्रयास हो यो ।

” वो अफ़साना जिसे अंजाम तक

लाना ना हो मुमकिन

उसे इक खूबसूरत मोड़ देकर

छोड़ना अच्छा” ।

~ साहिर ।