बिर्सिन खोज्दा, मनले बनायो एक चित्र
न ओठले बोलेको, न आँखाले देखिएको,
तर आत्माले खिचेको त्यो रंगीन फेहरिस्त,
जहाँ तिमी थियौ, एक धून जस्तो,
गुनगुनिए पनि, नथाकिने आफ्नो पन जस्तो।
बिर्सिन गारो भो साथी!
फूल हराएको छैन, तर
त्यो एउटै गन्ध कताकता हरायो।
रात आउँछ, तर
तिम्रो सपना नै आउँदैन…
आकाश निलो नै छ,
तर तिमी सँगै हेरिएको त्यो बादल अब छेलिएको छ ।
बिर्सिन गारो भो साथी!
हावा चलिरहेछ अझै पनि
तर तिमीले छोडेको सासको लय छैन।
छायाँ आइरहेछन् मेरै पछि
तर तिमीले फर्किएको त्यो अन्तिम नजर… त्यो छैन।
बिर्सिन गारो भो साथी!
तिमी नाम होइनौ,
तिमी त एउटा ‘मौनता’ हौ
म भित्रको, म बाहिरको।
तिमी सम्झना होइनौ,
तिमी त एउटा ‘स्मृति-पूर्व आवाज’ हौ
जसलाई न सुन्न सकिन्छ, न भुल्न
मात्र ईन्द्रिय बिहिन लम्किएर महसुस गर्न।
बिर्सिन गारो भो साथी!
समय अगाडि बढ्छ,
तर तिमी, तिमी त ‘अघिल्लो क्षण’मा जिउँदै छौ,
शरीरले हैन, श्वासले
भावनाले हैन, आत्माले
तृष्णाले हैन, अन्कन्डिस्नल प्रेमले ।
बिर्सिन गारो भो साथी!
दियालो मासिक 