सहरको एकान्त छेउ, पुरानो अशोक रुखमुनि दुई छायाँहरू प्रायः चुपचाप भेटिन्थे। तिनीहरू न प्रेमी थिए, न साधारण मित्र। उनीहरू सम्बन्धको त्यो तहमा थिए जहाँ शब्दहरू बोझिलो लाग्थे र मौनता नै सबैभन्दा साँचो संवाद थियो।
हुँदाखेरि पनि गन्थनमा उनिहरुका कुरा हुन्नथे
खोइ कुन्नि अर्कै तेस्रो छायाँको
जसले ती छायाँलाई भेटाइदिएको थियो
अन्कण्डिस्नल प्रेम भेटिने गरी
आँफुलाई नै मेटिने गरी
परमसत्य खोजिने गरी …
“धन्दा नमान साथी! म छु नि,” पहिलो छायाँले भन्यो, स्वर नभएको स्वरमा।
दोस्रो छायाँ चुपचाप मुस्कायो जसरी सुनको पत्रमा बिहानको उज्यालो मुस्काउँछ।
…. ….
तिनीहरूको सम्बन्ध कुनै कथा होइन, एक यात्रा थियो। न कुनै आरम्भ, न अन्त्य। एक समर्पण, जसमा एउटा आत्माले आफैलाई बिसाउने ठाउँ खोजेको थियो—अर्को आत्माको मौन स्वीकारमा।
कहिलेकाहीँ ती दुई छायाँ छुट्टिन्थे, तर सधैँ एउटै समयपछाडि फर्किन्थे—त्यही रुखमुनि, त्यही मौनको घेरामा।
“किन फर्किन्छौ बारम्बार?” एकदिन एक छायाँले सोध्यो।
“किनभने म झुक्न सक्छु नि,” उत्तर आयो, जस्तै गहिरो नदीको भित्री बहाव, जसलाई बाहिर शान्त देखिन्छ तर भित्र बलवान् बगिरहेछ…
दियालो मासिक 